Autor: Rhamona

korekta: Serena

Niezapomniana sesja….
… i na blogach erpegowych powiało sentymentem. Czytam, czytam i czytam i przy każdym wpisie łezka kręci się w oku. Poważnie. Każdy z nas gdzieś głęboko w sobie skrywa tę jedyną, niezapomnianą sesję, bądź kampanię.
Tymczasem mam wrażenie, że czytam notki zgrzybiałych dziadów, rozpamiętujących to, co było i rozczarowanych tym, co jest i będzie. Choć wprost nikt tego nie pisze, to jednak niemal na końcu zdania aż prosi się dopisać kilka żalów i płaków.

Bo to taki sentymentalny temat jest. Wiele osób prześciga się w opisywaniu sytuacji, które ich zdaniem były unikalne a ekipa graczy tak zgrana i dopasowana, jak nigdy wcześniej i nigdy później. Niektórzy doszukują się wad, inni rozpaczają nad nimi. A jeszcze ktoś inny przyznał się, że nie doświadczył tej niezapomnianej sesji, a mimo to stara się wyjść naprzeciw swoim wygórowanym wymaganiom i opisał jakie elementy składowe powinna zawierać idealna sesja, którą zapamiętałby na całe życie. Nie wiem, chyba należy się jakieś współczucie.

Tak w wielkim skrócie można podsumować ten temat.

Jak to było ze mną? Mogłabym opisywać, tak jak inni, ale nie widzę w tym żadnego celu, bowiem nikomu tak naprawdę by się to do niczego nie przydało. Dużo bardziej przydatne jest uświadomienie, że każdego, nawet najmniej obeznanego z RPG gracza, stać na tę “niezapominaną” sesję. Nie tyle jedną, co masę niepowtarzalnych niezapomnianych sesji.

Niezapomniana sesja to taka, którą się z jakiś przyczyn pamięta. Niezapomniana sesja z tego powodu nie musi być idealna, gdzie gracze byli poważni i skupieni, a MG zawsze wiedział, jak dalej ją poprowadzić. Niezapomniana sesja to nie tylko taka, w której udało się pokonać demona, zaliczyć elfkę czy zabić prezesa Arasaki .

Mam kilka niezapomnianych sesji, które kompletnie odchodzą od powyższych kryteriów. Dla przykładu, jedną z moich niezapomnianych sesji w Wampira, jest ta, w której niemal przez cały czas, moja postać leżała zakołkowana, zawinięta w dywan i obwiązana sznurem. Nie należała do zbyt przyjemnych, jak zapewne sobie to wyobrażacie, a mimo wszystko ją pamiętam i często wspominam. To był swego rodzaju eksperyment MG, który postanowił po raz pierwszy poprowadzić sesje graczom o sprzecznych wątkach i celach. Udana.
Inna niezapomniana sesja, to taka, w której moja postać była torturowana w celu wyciągnięcia z niej informacji, przez postać drugiego gracza. Ta nie należy do udanych a obok idealnej nawet nie leżała. Natomiast była niezwykle kształcąca. Wszyscy nauczyliśmy się, że nie należy pisać zbyt dokładnie historii postaci oraz zbytnio czepiać się do już napisanych .
Nie wiem czy akurat to wspomnienie pasuje do tematu, ale często ze starymi znajomymi wspominamy jak dość liczną grupą erpegowców, szliśmy przez osiedle dresów na sesję do kumpla. Możecie sobie tylko wyobrazić taką scenkę. Banda metali o długich włosach i w czarnych koszulkach w samym środku osiedla, wypełnionego zgrają uzbrojonych półgłówków. Na szczęście obeszło się bez mordobicia, ale było gorąco.

Mam wiele innych wspomnień, naprawdę fajnych i bardzo ważnych dla mnie, jednak chciałam zauważyć, że czasem ludzie zbyt wiele od siebie wymagają. Zbyt serio podchodzą do tego hobby, za mocno się stresują. W moim odczuciu to tylko przeszkadza a czasem uniemożliwia zbudowanie odpowiedniego klimatu i spędzenie miło czasu. To samo tyczy się osób, które przechwalają się swoim ogromnym doświadczeniem i wyliczają ileż to oni przeżyli ciekawych sesji i czegoż to oni dokonali. Doświadczenie czasem przeszkadza, nawet bardzo często. Szczególnie wtedy, kiedy przysłania odbieranie świata opisywanego przez MG. Wiele doświadczonych osób ma problem ze świeżym podejściem do RPG. Zapominają, że kiedyś eksperymentowali, że często robili głupie błędy, że kłócili się, rozwalając całą sesję, a następnego dnia znowu spotykali się w niezmienionym składzie i próbowali dalej, bo było fajnie. A przynajmniej, bo mogło być fajnie.

Z niezapomnianą sesją tak naprawdę jest jak z niezapomnianym seksem.
Można godzinami gadać o technice i ekwipunku, ale koniec końców najważniejsze jest współdziałanie, zaufanie i jeden cel.

PS: Pozdrowienia dla amatorów .