Co do doświadczenia to gdzieś miałem notkę blogową z podobną refleksją – lubię mistrzować świeżym graczom, albo nawet nie tyle świeżym co w pewien sposób wygłodniałym (bo rzadko grają) – naprawdę coś świetnego. Na jednej takiej sesji aż mi głupio było jak widziałem radochę w oczach graczy z rzeczy, które dla mnie są absolutnie standardem, niczym specjalnym, a wręcz czymś nie do końca dopasowanym. Oni biegają z bananem na twarzy po pokoju a ja sobie myślę w duchu “kurde ale jakto? przecież to taka chujnia… mogłem się lepiej postarać…”.

Obecnie w stałej ekipie właśnie ten problem zbyt wygórowanych oczekiwań jest chyba najważniejszy.

W jednej rozmowie posesyjnej nawet padły słowa jednego z graczy
“wiesz, nie przychodze tu ze względów towarzyskich, przychodzę tu by pograć dobrą sesję, więc proszę cię nie marnuj mojego czasu tylko się kurde przyłóż” – i nawet mimo iż wtedy MG spieprzył wiele wątków i należała mu się bura to jednak hmm smutne…

Z drugiej strony ten sam gracz w innej rozmowie po zwróceniu mu uwagi na to, że chyba trochę za dużo wymaga i że gdyby wymagął mniej mógłby bardziej się cieszyć ze spotkania stwierdził coś w stylu – “Wiesz ja już nie czerpię radości z samego faktu grania, ja czerpię radość z pojedynczych, dopracowanych motywów, nie bawi mnie RPG całościowo, bawią mnie te pojedyncze chwile dla których warto grać” i w takim duchu często gramy, właśnie by szlifować historię, by była idealna pod jak największą ilością względów i cóż… może nie jest to taka “dziecięca radość” z gry ale z pewnością jest to “dojrzała satysfakcja” – bez euforii ale ze stonowanym zadowoleniem