Behemot napisał:
Filmy i gry komputerowe uczą, że jeśli jesteś kapitanem kosmicznego frachtowca i odbierzesz wezwanie o pomoc, to dla własnego dobra jak najszybciej należy odpalić silniki manewrowe, wejść w hiperprzestrzeń i uciekać byle dalej. Nadawcy SOS w najlepszym wypadku już nie żyją, w gorszym są piratami chcącymi zwabić nas w pułapkę, albo zostali przemienieni w mackowatego potwora z Otchłani. Ale za ucieczkę nie ma PDków, więc zwykle bohaterowie graczy ochoczo ruszą na spotkanie tego, co przygotował dla nich MG.
W tej notce znajdziecie garść pomysłów, co mogą gracze spotkać w kosmosie w czasie przygód SF czy Space Opera. W nawiasach podałem system o którym myślałem spisując pomysł. Notka powstała w ramach Puszki Pandory #2 prowadzonej przez Darkena na Quickpress, tym razem tematem jest “spotkanie na drodze”, poprzednia edycja dotyczyła Spelun.
Dawno, dawno temu był sobie chłopiec o imieniu Adaś. W tamtych czasach nie było komputerów. Nie było internetu. Czarno-białe telewizory pokazywały dwa programy. Gadali na nich o nudnych sprawach brzydcy panowie. W kinach nie wyświetlano amerykańskich filmów. I nie było muzyki do słuchania z iPodów i komórek. I pewnej niedzieli – nie było Teleranka. Wroniec wpadł nocą przez okno do mieszkania w którym mieszkał Adaś z rodziną i porwał jego tatę. Życie zamieniło się w straszliwą bajkę.
Śmierć w RPG jest tematem powszechnym. Z kolei śmierć BG jest tematem tabu. Jednak mało który z nas zdaje sobie sprawę, że śmierć może być początkiem sesji, a nie jej końcem? Ostatnimi czasy dużo bawiłem się w Świat Mroku, więc można powiedzieć, iż znam się na rzeczy 
Konkretnie trzy systemy traktują o śmierci jako elemencie gry, a nie jako o narzędziu MG do usuwania wkurzających/głupich/niesfornych/nieobecnych graczy.
Mam nadzieję, że Przewodniczący Karnawału Blogowego RPG szóstej edycji – Glinthor, wybaczy mi, że nie będę pisała o śmierci moich postaci, nie będę też wylewała łez i wspominała. Gwarantuję jednak wybuchy i dużo, dużo krwi. 
Jak zrobić dobrą sesję PBF? Oto jest pytanie!
Jako Mistrz Gry i jednocześnie miłośnik wszelkich komiksów (europejskich, amerykańskich i azjatyckich) miałem do czynienia z wieloma tytułami, niektóre okazały się strasznymi, nie wartymi wydania pieniędzy gniotami, inne przeciwnie, na długo zapadają w pamięć. Są też takie tytuły, których nie da się określić inaczej, niż jako wzór do naśladowania. O jednym z tych ostatnich będzie teraz mowa: dzieło (bo nazwać to tworem byłoby obrazą) Gartha Ennisa i Steve’a Dillon’a zwące się Kaznodzieja (ang. Preacher).
Niczym kometa na sierpniowym niebie zabłysł na polskiej scenie norweski system indie: Until we sink. Przeczytałem i wiem, że nie jest to system dla mnie. Nie jest to system do grania. To system, który inspiruje. Przypomina o znaczeniu opowieści i możliwościach jakie daje narracja szkatułkowa.
